شبهای هجر را گذراندیم و زندهایم*

چقدر این روزها حسرت میخورم. هی دلم میخواهد جای دیگران بودم، جای آنها که کربلا رفتند. غصه کربلا نرفتن و نبودن، همه حواسم را پرت کرده.

آدم کربلا که میرود، غصههای خودش حقیر میشود و از داشتنشان خجل میشود...

غصههای من این روزها، زیادی درشتی میکنند، طغیان کردهاند، دارند من را با خودشان میبرند.

پ.ن: این پست صرفا ثبت حال و حدیث نفس است و هیچ ارزش دیگری ندارد.

* شبهای هجر را گذراندیم و زندهایم/ ما را به سختجانی خود این گمان نبود.